درخود نگرانم از این حالت افسوناز فاصله ها و از این حال دگرگوناز بی کسی عشق در این سینه محدوداز بازی احساس و این فرجه کمبودبیراهه دلم رفت هراسان جگرم سوختتا فاصله غربت به منه غمزده آموختحیران متوصل شده ..بر خاطره هایمدل در تو گرفتار واز خویش جدایمسیمای حیاطم مجرّد به تو گردیدبی مهری و ظلمت این دل ز تو فهمیدتصویر شبِ من آشوب گرانه استبغض سحرم را شب در تو بیان استافسوسم از این عمر بیگانه گذر کردپس زد همه گل را بر خوار نظر کردسید علرضا موسویhttps://telegram.me/vamooche

گاهی هیاهویی هوایی میکند جان راو بر هم میزند احساس بین عشق و ایمان راچونان که صد قَسَم بشکستنی گرددو یا اینکه نمک مرحَم شود بر دردتمنا میشود گاهی تماما حسِ دنیا راتمامِ دردِ تنهایی بهم ریزد تمنا رانمیدانی نمیفهمی طریقت رابِحق مدیونِ خود هستی حقیقت رابهم خورده گره افکارِ تنهاییکشانیده تن و جان را به رسواییزِاحساسی بنام عشق سراسر خورده میگیریهَوَس در دل بَنا کردی و درگیریندارد عشق پاک هرگز هراسانیندارد اینچنین حسِ هوس بنیان و پایانیخدا را در خودت پیدا کنی مَردیبِکِش دست از هوس.. فرصت که برگردیسید علیرضا موسویhttps://telegram.me/vamooche